هنر

javanart — Thu, 06 Mar 2008 20:36:18 GMT

روسري آبي سيتا را باد برد

مجموعه داستان سي‌امين حكايت سيتا/رضا مختاري/ نشر چشمه

۱۷) سيتا! خودت گفتي حكايت مسافر صندلي شماره‌ي 21 را برايت نخوانده‌ام، حالا برايت مي‌نويسم. مسافر ساعت 5 عصر بليت گرفت. ساعت 5/4 عاشق شد و ساعت 45/4 دقيقه كارگران ترمينال متوجه جسد او كه روي صندلي سالن انتظار افتاده بود شدند. اتوبوس ساعت 5 حركت كرد. صندلي شماره‌ي ۲۱ خالي بود. تو در صندلي شماره‌ي 10 نشسته بود. بين راه راننده در جاي خالي مسافر كسي را سوار كرد. وقتي اتوبوس براي استراحت و نماز توقف كرد، آن مرد ديگر سوار نشد جايش خالي بود. هر چه شاگرد راننده به دنبال مرد گشت و صدايش كرد او را پيدا نكرد. ده دقيقه از توقف‌شان گذشته بود. باد مي‌آمد و باران مي‌باريد. در پيچ گردنه‌اي اتوبوس چپ كرد. مردم كنار جاده سريع لاستيك روشن كردند. همه مرده بودند. همه‌ي اتوبوس در آتش سوخت.

برگرفته از متن كتاب

گفت و گو با آرماندو ميلاني گرافيست ايتاليايي

javanart — Sat, 16 Feb 2008 22:43:18 GMT

ويلن‌نواز ميلاني

javanart — Sat, 09 Feb 2008 22:24:18 GMT

خط نگاره هاي ابراهيم حقيقي

چراغ های رابطه

javanart — Sat, 28 Jul 2007 18:09:18 GMT

نگاهی به آثار برگزیده دوسالانه نهم گرافیک

چراغ های رابطه

زيباترشبي براي ديدن

javanart — Thu, 14 Jun 2007 15:28:25 GMT

زيباترشبي براي ديدن

عکس های دانیل اشین ذکریان

کتاب "ذن عکاسی"

javanart — Mon, 16 Apr 2007 21:38:18 GMT

عكسي كه از دل بر آيد

«من تمام تاريخ و فرهنگ را كناري مي گذارم تا به دست باند پيچي شده دختر و يقه پسر نگاه كنم.» اين يكي از جمله‌هايي است كه رولان بارت در كتاب اتاق عكاسي درباره يك عكس گفته. قشنگ پيداست كه بارت به جاي بررسي زيباشناختي يا نكته‌هاي تكنيكي راحت دلش را به عكس داده است. كتاب ذن عكاسي هم از آن كتاب هاي خاص در باره عكاسي است كه به جاي تاكيد بر نكته هاي فني به خود نگاه كردن و ارتباط عكاس با دنيا و آدم ها اهميت مي دهد. كتاب کلی جمله هاي كوتاه حكيمانه دارد که همان طور كه از اسمش پيداست متاثر از آموزه هاي ذن است. جمله اي از كتاب بر يكي شدن عكاس با دوربين تاكيد دارد. وقتي که دوربين تبديل به عينكي چسبيده به عكاس براي تجربه و بيان جهان مي شود: " وقتي قدم مي زني با پاهايت فكر نمي كني. به همين گونه با دوربين ات انس مي گيري كه ابزاري است براي بيان خودت." در جاي جاي كتاب جمله هايي مي بيني كه بيش از نگاه تعقلي يا تكنيكي،‌ به دل دادن يا عشق در عكاسي و زندگي تاكيد مي كند: "يك دوربين هرگز تحت تاثير آفتاب قرار نخواهد گرفت اما دل مي تواند." جالب است كه خيلي وقت‌ها عكس‌هايي مي بيني كه به لحاظ تكنيكي مي شود ساعت ها درباره آن صحبت كرد ولي ته كار حس مي كني عكاس با سوژه‌اش قهر بوده و يا صرفا با دوربين اش مقتدرانه و بدون تعلق خاطر سوژه را اجير كرده است. خلاصه اين از آن كتاب هايی است كه شديدا به كار كساني می آید كه در عكاسي ارتباط با سوژه برايشان اهميت دارد و گذشته از اين جمله هايي دارد كه حتي اگر عكاس هم نباشي پر از حكمت براي زندگي سرخوشانه است: "هدف بهترين عكاس شدن نيست ، بهترين دونده ، بهترين موسيقي دان ، بهترين نويسنده يا بهترين چيز. هدف ات ، اگر واقعا احساس كني نياز به هدفي داري، خودت بودن است" ذن عكاسي نوشته پل مارتين لستر استاد دانشگاه ايالتي كاليفرنيا و مولف هفت كتاب با موضوعات رسانه اي است كه با ترجمه جواد منتظري. همراه با مقدمه نويسنده بر چاپ فارسي منتشر شده است.

نامه محسن نامجو درباره کلیپ «زلف بر باد»

javanart — Wed, 11 Apr 2007 21:47:18 GMT

محسن نامجو درباره کلیپ «زلف بر باد نده» که با بازی زهرا امیر ابراهیمی بر روی یکی از قطعه های او ساخته شده، نامه ای برایم فرستاده که عینا آن را می خوانید:

قطعه «زلف بر باد» چهار سال پیش برای فیلم انیمیشن کوتاه «مرگِ مرگ» ساخته شد و کلام نداشت. امسال برای اجرای روتردام شعر حافظ را روی آن امتحان کردم و جواب داد. کلیپی که این روزها بر روی این قطعه ساخته شده، ساخته ی آقای حامد صفایی است که ایشان در تیتراژ آن از روی تواضع اسمی از خودشان نبرده و فقط نام بنده را آورده است؛ به همین خاطر این شبهه پیش آمده که سازنده کلیپ من بوده ام. حتی دوستان بنده حدود 20 صفحه پرینت ایمیل برایم آورده اند همه با این مضمون تشویقی که بنده خواسته ام اقدامی در جهت مثبت سازی چهره آن خانم انجام دهم. ضمن تشکر از اظهار لطف دوستان بدین وسیله این قضیه را تکذیب می کنم و بدیهی است هیچ موضعی نسبت به تصویر اجتماعی ایشان ندارم و این قطعه عاشقانه از تجریبات شخصی بنده بوده که هیچ ربطی به اعاده حیثیت از ایشان ندارد.

۸۶/۱/۲۱ محسن نامجو

گفت و گو با محسن نامجو

مدیومی به نام نامجو

گفت و گو با محسن نامجو پدیده موسیقی ایرانی

javanart — Sun, 18 Mar 2007 14:18:18 GMT

اگر قرار است بخنديم

به من هم بخند!

او روح شعر و موسیقی سنتی را احضار کرده است

javanart — Sat, 17 Mar 2007 19:54:18 GMT

مديومي به نام نامجو

قصه فيلم دلشدگان را حتما يادتان هست. چند تا موزيسين ايراني براي ضبط كارهايشان به فرنگ مي روند و آن جا براي هر كدامشان اتفاق هاي عجيب و غريبي مي افتد؛ يكي شان مي ميرد. يكي شان شيفته آب و رنگ و ساز و آهنگ فرنگ مي شود و مي ماند. مابقي هم بر مي گردند، تكليف آن كه مي ميرد و آن يكي كه آن جا مي ماند، روشن است. اما سرنوشت آن هايي كه بر مي گردند، بالا و پايين هاي زيادي دارد؛ زمانه عوض شده. جهان مي چرخد و شتابش هم شوخي بردار نيست. ديگر اين طور نيست كه يك گوشه دنيا بنشيني و دل اي دل اي كني و كسي كاري به كارت نداشته باشد يا تو نتواني كاري به كار كسي داشته باشي. توي اين صد و چند سالي كه از شل كن سفت كن هاي ما در برخورد با فرهنگ ديگري مي گذرد، چرخ هويتمان هزار چرخ خورده است. ذائقه مان ديگر آن چيزي نيست كه عمله طرب يا مزقانچي هاي دلشدگان بتوانند خوراك مناسبي برايش جفت و جور كنند. با كمي اغماض مي شود گفت كه ترانه ها و موسيقي هاي نوستالژيك چندين و چند نسل جامعه ايراني، هيچ ربطي با اين نوع موسيقي ايراني ندارد. همين حالا اگر توي خيابان هاي تهران، سوار مسافركشي بشويد كه موهاي سفيد دارد بعيد نيست كه صداي ترانه هاي رپ فارسي يا موسيقي ترنس اش را برايتان بلند كند. از آن طرف، ول كن سنت موسيقي مان هم نبوده ايم. قطعا حتي امروز هم آلبوم هايي كه اسمشان موسيقي سنتي است، خريدار دارد. اين وسط هم سر و كله چيزي پيدا شده به نام موسيقي تلفيقي كه در آن سازها، گاهي وقت ها ملودي هاي ايراني به بازي گرفته مي شوند. اما جنس تجربه محسن نامجو، يك تجربه متفاوت در هنر ايراني است. نامجو از دل سنت موسيقايي ايراني و با احترام به تمام شكل هايش، با نوعي از موسيقي غربي ديالوگ برقرار مي كند و از دل اين گفت و گو موجودي را خلق مي كند كه مي شود صفت ايراني برايش گذاشت. روي اين كلمه گفت و گو تاكيد دارم. چون ما ايراني ها عادت داريم هميشه يا عاشق چيزي باشيم يا ازش نفرت داشته باشيم و زياد گفت و گو كردن را بلد نيستيم. نامجو در كارهايش رندانه و در يك بازي چند صدايي، جان موسيقي و شعر فارسي را تازه مي كند. كارهاي او واقعي است. بي خبر از عالم و نمور و خاك خورده نيست. از وضعيت امروز ما با تمام تجربيات عجيب و غريبمان خبر دارد. و از طرفي كارهايش جنم اين جا را دارد. نامجو مثل خوشنويسي است كه خطاطي را خيلي خوب بلد است و از دل خوشنويسي اش، سر به هنر مدرن گذاشته. قطعه هاي او يك راه حل براي باز كردن بن بست موسيقي ايراني است. او در برخورد با شعر كلاسيك فارسي، حافظ و خواجو و مولوي و ناصر خسرو و... را از تاقچه به خيابان مي كشد و روح شعر آن ها را احضار مي كند. نامجو فرزند خلف شعر و موسيقي ايراني است كه مي داند دنيا عوض شده و گفت و گو با جهان را پيدا كرده است. او مثل حميد جبلي در دلشدگان وانداده و مابقي گروه را از موزه به خيابان امروز كشانده است. در هنگامه پست مدرن و در زمانه موسيقي و هويت هاي رنگارنگ، قطعات نامجو بدون ضرب و زور، بازي را به نفع موسيقي و هويت ايراني پيش برده است.

نجار سوررئاليست

javanart — Mon, 12 Mar 2007 20:26:18 GMT

کارهای پائولو دالپونته، كاريكاتوريست ايتاليايي

نجار سوررئاليست