كسي آمار دقيقي ندارد كه در دنيا چند نفر پينوكيو را مي شناسند، اما در اين صد و بيست سالي كه از خلق اين پسر بچة چوبي مي گذرد، آن قدر با شكل هاي مختلف در كارتون ها و فيلم هاي مختلف بازي كرده كه تبديل به يك شخصيت واقعي تاريخي شده. كارلو لورنزيني با نام مستعار كارلو كلودي 55 سالش بود كه ماجراهاي پينوكيو را به صورت پاورقي در يك نشرية ايتاليايي چاپ كرد و بعد از 2 سال، سرگذشت اين نورچشمي ژپتو، كتاب شد. پينوكيو گذارش به زبان هاي مختلف افتاد و همين طور كه پيش رفت، پايش به اقتباس هاي مختلف، به عالم انيميشن و سينما هم باز شد. اولين نسخة انيميشن را كمپاني والت ديزني ساخت و بعد از آن هم شركت هاي مختلف، سراغ آن رفتند. كار تا حدي پيش رفت كه همين طور اين سفر ادامه پيدا مي كرد و حتي الكسي نيكلاويچ تولستوي، اقتباسي روسي از آن را نوشت و يك نفر ديگر هم قصة سفرهاي پينوكيو به آفريقا را كتاب كرد. كاريكاتوريست ها هم كه اساسا بخشي از كارشان استفاده از نشانه ها و شخصيت هاي شناخته شده است، هميشه سراغ اين پسر بچة چوبي رفته اند. يكي از نكته هايي كه كاريكاتور خور پينوكيو را ملس مي كند، دراز شدن دماغ اوست. ويژگي اي كه تقريبا منحصر به فرد است. مصائب دماغ دراز پينوكيو به تخيل كاريكاتوريست پا مي دهد كه بلاهاي متنوعي سر او بياورد. دروغ سنجي كه نه تنها قشنگ نيست، بلكه ماية مصيبت مي شود.
تا به حال، مسابقه هاي كاريكاتور مختلفي با موضوع پينوكيو برگزار شده و از طرفي تقريبا سراغ هر كاتالوگي برويد، يك كاريكاتور از پينوكيو مي بينيد. براي اين هفته چند تا كار وطني و خارجي از پينوكيو، انتخاب كردم.