قدم زدن خارج از قاب
تصاوير متحرك سينما وابستگي شديدي به تصاوير ثابت عكاسي دارند. روي بيلبوردها، توي مطبوعات يا داخل بورد سينماها مي شود عكس هايي را ديد كه با تصوير ثابت از فيلم به ما خبر مي دهند و اولين خاطرة تصويري از فيلم را در ذهن بيننده شكل مي دهند. تصاويري كه برخلاف پردة سينما، به خاطر ثابت بودنشان مي شود مدت ها به آن ها خيره شد و نگاه شان كرد. عكاسان هميشه پاي ثابت فيلم ها هستند. تعريف كارشان هم اين است كه از دريچة دوربينشان ببينند آن چه را دوربين فيلم قرار است بعدها توي سينما نشان دهد.
به بهانة نمايشگاه عكس هاي فيلم محمدرضا شريفي نيا سراغش رفتيم. او در جواب سؤال شريفي نيا را چه به عكاسي فيلم؟ از تجربيات عكاسي اش مي گويد. از دوره هايي كه سال۵۶ در سينماي آزاد گذارنده و شاگرد ابراهيم حقيقي بوده. آن روزها دوربين روي دوشش بوده و هر جا مي رفته عكس مي انداخته. در سال هاي انقلاب هم نمايشگاهي در تئاتر شهر گذاشته كه آن سال ها محلي براي ارائة كارهاي اجتماعي بوده. از شريفي نيا دربارة ديگر تجربه هايش در زمينة هنرهاي تجسمي مي پرسم مي گويد: كارهايم را با تصويرسازي كتاب كودك شروع كردم. قصة بعضي از اين كارها را هم خودم مي نوشتم. قصة يكي از اين كارها گوسفندهايي بودند كه چوپان آن ها را از گرگ مي ترساند. شريفي نيا ادامه مي دهد: براي تصويرسازي اين داستان، چند تا نقاب به شكل صورت آدم ها با تيپ هاي مختلف نقاشي كردم بعد روي صورت گوسفندها گذاشتم و از آن ها عكس گرفتم. از شريفي نيا دربارة يونيفرم كتاب هاي دكتر شريعتي مي پرسم مي گويد اين لا را از كلمه مولانا روي مقبره مولوي گرفته ام. لامعناي نفي مي داد و در انديشة شريعتي، اين نفي جاي ويژه اي داشت. شريفي نيا دربارة نوع نگاه اش به عكاسي فيلم مي گويد: گذشته از عكس هايي كه به سفارش كارگردان گرفته ام، سراغ واقعيتي رفته ام كه خارج از قاب دوربين جريان دارد و جايي نشان داده نمي شود و فيلم هم قصد نشان دادنشان را ندارد.
شريفي نيا ليسانس رشتة هنرهاي تجسمي از دانشكدة هنرهاي زيباي دانشگاه تهران است و تا به حال در نمايشگاه هاي دوسالانة عكس تهران و تصويرسال و در بخش هاي مختلف خبري و سينمايي و... كارهايش را شركت داده است.
اولين نمايشگاه انفرادي محمدرضا شريفي نيا در كافه گالري ماه مهر، تا۲۰ آذر ادامه دارد.
شريفي نيا تجربه هايي ديگري هم در زمينة هنرهاي تجسمي داشته. شريفي نيا مي گويد با اين كه در بعضي از اين موارد تأكيد كارگردان اين بود كه فقط زاويه هاي انتخابي را بگيرد، او كار خودش را مي كرده و عكس هاي خودش را مي گرفته. اين اولين نمايشگاه انفرادي شريفي نياست
- اين هم حتما همان مردهايي هستند كه توي فيلم سفر قندهار برقع تنشان مي كردند
- آره من رفتم زير برقع و عكس گرفتم
- باز هم سفر قندهار
- آره ببين هلي كوپتره پا درآورده
- دوربين فيلم همچين زاويه اي را نشان مي دهد
- نه، اصلا اين جا فضا خيلي شبيه فيلم هاي روس شده بود گلشيفته فراهاني هم درست مثل يك نوازنده بود كه دارد پيانو مي زند و از اين فضا خوشم آمد و عكس گرفتم
- اين هم كه عكس پوستر فيلم سفر قندهار است
- آره اين از زاويه هاي كارگردان است
- اين هم كه اصلا مستقل از فيلم، عكسي است براي خودش
- ببينيد اين جا هم بر اساس كادر واقعي عكس گرفته ام. در فيلم سفر قندهار من يك بار بر اساس كادر كارگردان عكس مي گرفتم و يك بار براساس كادر واقعي. اين عكس بعدها در نشريات خارجي مختلفي چاپ شد
- آسمان خوبي دارد اين عكس. اين يكي چطور، اين زاوية كارگردان بود؟
- نه اين جا من به عنوان يك عكاس مستند عمل كردم. اين جا در بي كرانگي شهر، بهرام رادان دنبال يك ذره مواد مي گردد. سعي كردم اين حس را با عكس خودم نشان بدهم
- اين يكي از نماهاي خود فيلم سفر قندهار است، درست است؟
- اين زاويه، اول وجود نداشت ولي بعد مخملباف با ديدن اين عكس ها اين فضا را به وجود آورد مخملباف خيلي مي خواست من حتما زاوية دوربين را بگيرم و مي گفت از اين ور و آن ور نگير من عكس ها را گرفتم و نشان دادم، او هم به فيلم بردارش گفت مي خواهم اين ها توي فيلم باشد
نوشته شده توسط رضا مختاری در ساعت 11:8 |
لینک
|
