وقتي به يك نقاشي نگاه مي كنيم و چيزي دربارة نقاش نمي دانيم، براي خودمان تخيل مي كنيم و با نقاشي، تصويري از نقاش در ذهنمان مي كشيم. فرض را بر اين مي گذاريم كه نقاش، دنيا و حال و هوايش را براي ما كشيده و مي توانيم با آثارش به او برسيم. اما بعيد است تخيل مان را به آن جا ببريم تا با ديدن فرم ها و رنگ ها به اين برسيم كه نقاش چقدر فكر مي كند، چطور فكر مي كند، چطور مي پوشد، چطور مي خورد و چطور مي خوابد؟ اصلا اين قضيه اهميت دارد؟
اول همين ماه، نمايشگاهي از تصويرسازي  در خانه كاريكاتور ايران برپا بود. رنگ ها و فرم هاي آثار نمايشگاه با آثاري كه در نمايشگاه هاي معمول مي ديدي، فرق داشت. خالق اين آثار، 10 نفر از كودكان استثنايي بهزيستي بودند. در۴۰ اثر اين نمايشگاه كه حاصل دو سال كار اين كودكان بود، مي شد تصاويري از دنيايي خيالي و موجوداتي خلق نشده يافت. همه مي دانيم اين كودكان، همگي براي زندگي روزمرة خود با مشكلات فراواني درگيرند. به گفتة مربي نقاشي شان خانم نياز ضياءبخش، آن ها در ابتداي كار فقط از رنگ هاي تيره يا سياه براي نقاشي استفاده مي كردند. ولي امروز مي شد نگاه شاد و رنگين كودكي را در آثارشان ديد. شايد آن ها با نقاشي، زندگي تازه اي را تجربه كرده اند.