محمدرضا شاهرخي نژاد
جنگ مي تواند موضوع نقاشي، سينما و تئاتر باشد. تمام هنرها جنگ را بازخواني و بازسازي مي كنند، اما عكس، حكايت ديگري دارد. عكس جنگ، خود جنگ است. اين جا آدم ها اداي درد را درنمي آورند. زخم ها واقعي اند. رنج  ها واقعي اند. شهامت واقعي است و بالاتر از همه، مرگ حقيقي است. عكس جنگ، بخشي از تاريخ است كه فراموش نمي شود.
اگر قرار بود براي هر كدام از آدم  هايي كه در جنگ بر خاك افتادند، يك روز صحبت كنيم، به تعداد روزهايي كه از پايان جنگ گذشته است، زمان لازم بود. تنها چيزي كه از آن دوران به ياد مي آوريم، تعدادي كوچه و خيابان است كه به نام آن هاست و فقط در هفتة آخر شهريور هر سال، يادمان مي افتد كه روزگاري جنگي هم درگرفت. چندي پيش، محمد فرنود عكس هاي جنگ اش را بي هيچ بهانه اي در خانه هنرمندان به نمايش گذاشت. عكس هاي فرنود، طوري چيده شده بود كه تكه هاي مختلف جنگ را از پشت جبهه تا خط مقدم و باز پشت جبهه روايت مي كرد.
محمد فرنود، سي سال است كه عكس مي گيرد. براي او دوربين عكاسي، ابزاري است جهت ثبت وقايع تاريخ و جنبة كاركردي عكس را بر وجه هنري اش ترجيح مي  دهد. عكس هاي جنگ او، چنان تكانت مي  دهد كه گمان مي  كني زمين دارد مي لرزد.