اگر ادعاي نقاشي، كشيدن هنر در دو بعد و استفاده از خطوط و رنگ ها باشد، ادعاي يك اثر حجمي هنري، مجسم كردن هنر در سه بعد است. معمولا هم در نقاشي و هم در حجم سازي، آدم ها سراغ محيط اطراف شان مي روند. نقاشي هاي روي غارها به هر دليل كه كشيده شده باشند، پاي ثابت شان آدم ها و حيوانات هستند. مجسمه ها هم چه نقش ديني و آييني داشته باشند و چه استفاده ديگري از آن ها شده باشد، معمولا شكل و شمايلي انساني دارند. اما نگاه امروزي تر به مجسمه سازي و نقاشي، پيشنهاد خلق شكل هاي متنوع تري از حجم و تصوير را مي دهد. اثر حجمي هنري، ديگر محدود به ساختن دقيق يك چهره يا هيكل نمي شود و دست هنرمند را بازتر مي گذارد؛ به اضافه اين كه جنس هاي متنوعي هم براي ساختن به او پيشنهاد مي كند. از طرفي وقتي يك اثر، سه بعدي مي شود، بيننده از زاويه هاي مختلف مي تواند به اثر نگاه كند و حس هاي تازه اي به خاطر گسترش فضايي اثر به او دست مي دهد. بعضي مجسمه ها، اشياء بيروني را تقليد مي كنند و ما را ياد چيزي مي اندازند. بعضي مجسمه ها هم فرم هاي اطراف را در شكل تازه اي بازسازي مي كنند و بعضي سعي مي كنند حجم تازه اي درست كنند. بعضي، عناصر حجمي مختلف را با هم تلفيق مي كنند و همه شان سعي مي كنند يك تجربه حجمي را در ذهن ما زنده كنند و يا از تجربه اي كه ما نسبت به حجم ها داريم، براي تاثير گذاري استفاده كنند.