کاریکاتور چهره ذره بين دستش است .خوب و دقيق به چهرة آدم ها نگاه مي كند. چهره اي كه ما معمولا آن ها را طوري مي بينيم كه مي شود در يك آينة ساده ديد. ولي فيلتر ذهني يك كاريكاتوريست، پيچيده تر از يك آينة ساده است. او وقتي مي خواهد چهره اي را انعكاس دهد، انگار كسي آدم ها را در يك آينة محدب يا مقعر ديده و بيشتر وقت ها قوانين اين آينه حتي از قاعده هاي طبيعي آينه ها هم تبعيت نمي كند. يك كاريكاتوريست خلاق، طبق قاعده هاي شخصي اش چهرة آدم ها را كج و معوج مي كند. و البته نكته اين جاست كه يك كاريكاتور چهرة خوب، بايد آينه اي باشد كه ما هنوز چهرة منعكس شده در آن را به جا بياوريم. علاوه بر اين كه اين چهره، يك شخصيتِ فقط فيزيكي و جسمي نيست، او بايد تلاش كند تا چهرة دروني آدم ها را در بياورد. مثلا شوخ بودن يا جدي بودن بلاهت يا هوشمندي، سياستمدار بودن و... همه اش را بايد با ديدن كاريكاتور به جا آورد. كاريكاتوريست بايد راز چهره ها را پيدا كند و با هنرش جلوي چشم ما بگذارد. و از آن طرف، كاملا حواسش باشد كه ما شخصيت را به جا بياوريم....