انقلاب شد. 27 سال است. از آن روزها عكس ها و فيلم ها مانده اند. فقط با آن ها مي توانيم حوادث و آدم هاي آن روزها را ببينيم يا به ياد بياوريم.
مارس 2005 در شهر ونكوور كانادا نمايشگاه عكسي برپا شد با عنوان عكس هاي منتشر نشده اي از انقلاب ايران. عكاس اين عكس ها اكبر ناظمي بود. كسي كه سال 57 وقتي در آلمان مشغول تحصيل بوده، خبر اعتراض هاي مردمي در ايران را از شبكه هاي خبري آن طرف آب مي شنود. بلافاصله از مرز بازرگان به ايران مي آيد. آن وقت ها 28 سالش بوده. فيلم رنگي، گران است و عكاس جوان، ته كاست فيلم هاي رفقاي فيلمسازش را بر مي دارد و با آن ها عكس مي گيرد. حاصل كار، مي شود 4000 قطعه عكس از انقلاب. در آن اوضاع، عكاسي چندان كار راحتي هم نبوده. عكاسان روزنامه هايي مثل كيهان و اطلاعات و آيندگان، كارت داشته اند و كساني كه خودشان عكس مي گرفته اند، از دو طرف مورد سوء ظن بوده اند. تظاهركنندگان فكر مي كرده اند آن ها نفوذي اند و نيروهاي امنيتي هم به خاطر مجوز نداشتن، اجازة عكاسي نمي داده اند. اعتماد مردم با حضور مداوم عكاس جلب مي شود. از آن طرف، مأمورين گير  مي داده اند و اين وسط، عكاس در اوضاع بد، نگاتيوهايش را به زن هاي چادري مي داده تا مخفي كنند و بعد از آن ها مي گرفته. يا وقت هايي كه در بازرسي حكومت نظامي، دوربين ها را مي گشته اند، نگاتيوها را لاي درز و دورز ديوار مي گذاشته تا فردا بردارد و ظاهر و چاپشان كند. بعد هم كه چاپ مي شده اند، آن ها را كنار هم روي مقوا مي چسبانده و جلوي دانشكده ها و دانشگاه قرار مي داده تا مردم را از حوادث انقلاب باخبر كند.
اكبر ناظمي، سال 67 از ايران مهاجرت مي كند و حالا بعد از 17 سال، در ايران حضور حرفه اي پيدا كرده است. او اواخر اين ماه، قرار است عكس هايش را در نگارخانه بهزاد به نمايش بگذارد و دارد مقدمات كارگرداني دو فيلم سينمايي را فراهم مي كند. با او دربارة خودش و محل عكس ها گپ زديم.
نشاني سايت اكبر ناظمي